خداااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا حااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااالم بدهههههههههههههههههه!!!!!!!!!!!!فقظ اینجا می تونم داد بزنم:(((((((((

حالم عجیبه...خرابه...مریضه!!!اگه زندگی می کنم فقط برای آخرشهواگه ناراحتم برا این حواشی مسخرس...امروز کیو ببینم؟کیو نبینم؟با کی چه جوری حرف بزنم؟با کی سنگین باشم؟قهر و تمومش کنم؟یا آشتیو تاخیر بندازم...

به نام خدای گفتنی ها

مستانه از این کوچه و آن کوچه با یار در شب بی نور پرس و پلا زدن و سر دادن خنده های هوس بازانه...

کار سختی نیست

پیمودن 10 جام شراب ناب دیوانگی ،مرد می خواهد

بوسه گرفتن از حرم یارت و خمار شدن در برابر این همه دود نفس

کار سختی نیست

نگاه کردن  به او و مست کردن در عالم بالا ،مرد می خواهد

دنیا دور سرم می گردد،می چرخد و می چرخد،از بوی زننده ی مستیم اجسام واروونه اند،صدای حرف های این و آن در گوشم بازار شلوغی را به وجود آورده

یکی می گوید آخر اینکه اهل خدا و نماز بود...چه شد به یکباره؟

دیکری جیغ می زند که نکند یار من فلانی باشد

آن یکی بلند قه قهه می زند که جوان است و عالمی دارد این دوران

خانمی با صدای لرزان زیر لب می گوید:فرزندم کجاست؟با که گفت و گو دارد؟

و هیچکدام

مستیم را به خاطر باک داشتن در برابر بی باکی ها نمی گذارد...

آری من مستم،

چون از شهامت داشتن باک دارم...

من ابلیس نبوده ام،من سجده کرده بودم

شمع بلند بلند می خواند

ترانه ای را

آرام...

دخترک زجه می زد

ترانه ای را

خسته...

ابر می بارید

ترانه ای را

تنها...

شب زمزمه میکرد

ترانهای را

بی نور...

و ترانه فریاد میزد:

...

ترانه به انتها رسیده بود.

چند وفتی است که زندگیم را مرور نکرده ام!!!این روز ها به طور پیوسته از بینیم خون می آید،آن هم حالت عدی ندارد،هنگامی که خوابیده ام یا آرام در گوشه ای نشسته ام و به این فکر می کنم که چرا گل ها هیچوقت از آن من نمی شوند و چرا دنیا برایم سرپناهی ندارد و چرا بودنم را درک نمی کند،ناگهان روی پاهایم اولین قطره اش را می بینم،با خود میگویم حتما این بار حرفم را شنیده است،و شاید قصد دارد مرا به انتهایی برساند که هرگز نباید شروع می کردم!قطره بعدی و قطه بعد...و با خود میگویم،شاید این رنگ انتهاست،رنگ پیروزی،رنگ صلح من با دنیاست،با دنیایی که می خواهد مرا از میدان خارج کند تا دیگر در برابرم نه ایستد!آری سرخ رنگ انتهای فریاد هاست،رنگ پایان این همه شکایت است،خاموش شدن شمع های روشن،دوستی دریا با آسمان،نخندیدن یک نوزاد،انکار زشتی و بودن ی...

قطره ی خون بعدی نمی چکد،چرا؟باز چه گناهی مرتکب شده ام؟چرا تمام شد این سرخی لذت بخش؟پس کجا رفت آن همه حرف های قشنگ؟صلح دنیا؟این ها چه شد؟

یعنی باز هم باید بجنگم؟!

آه،چقدر خسته ام!

به نام تنها امید این دل خسته

ستاره ها رو نگاه کن،بیبن اونام امشب تو آسمون نیستن،اونام دلشون گرفته با آسمونشون قهرن...

آسمون سیاهه سیاهه!دلش شیکسته،تو دلش اشک می ریزه،کی میبینه؟تنها شده،دیگه حتی به ستاره ها هم نمیتونه اعتماد کنه،همه تحقیرش میکنند،همه با شک نگاش میکنن،می خواد بباره،اما حتی دیدن ابر ها هم دیوونش میکنه

آسمونه دلم ناراحته،توش پره خاکه...دیگه نمی خواد حرف کسیو باور کنه،دلش از آدما سخت گرفته...مریض..تنها...سرد...بی روح...خسته...!دلم طاقت نداره

پ.ن:نمی دونم چرا الان دلم داره دوباره به حال گهیش بر میگرده!اوصولا تو زمستون اینجوری می شم ولی الان تابستونه و من خستم...خیلی خستم

دلم گرفته،دلم سخت از کسی گرفته که زندگیمو از مرگ نجات داد،ولی خوبی نکرد بهم،زندگیمو نجات داد و بعدش اومد جلوم وایسادوگفت ارزش تفمم نداری،سرشو برد اونور و گفت این آشغالا دارن و آب دهنشو محکم ریخت رو اونا،وااای تحقیر شدم،خارم کرد،روحمو گرفتو زندگی داد بهم!حالا پیر شده،کمک می خواد،هم روح می خواد هم زندگی...

خودکار رو به زمین می کوبم...یک بار دیگر نفسی بلند و عمیق می کشم...چشمانم رو  خیره به دیوار سرد و بی انتهای رو به رویم می دوزم!و فکر می کنم...فکر می کنم ...فکرم مبهوت و حیرت زده است،درست عین خودم...مدت زیادیست که به تو فکر نکرده ام!فکرم تاریک و مملو از نقطه های خاکستری!تا به خال انقدر تنها نبوده ام،انقدر تاریک نبودم،انقدر بی روح نبوده ام....خودکار را بر می دارم،او نیز مثل من خسته است،خسته از تکرار و در جا زدن...یاریم می کند...روی کاغذ می نویسد